سلام خدای من!

امشب صدایت زدم.نه فقط امشب همه عمر صدایت زدم!

اما دیگر خجالت میکشم.پرم از گناه.انقدر سنگینم که حتی دلم پرواز هم

نمیکند!

از خودم خسته ام،از افکار بیهوده ای که مغزم را احاطه کرده و پوشانده.

خسته ام از ترسی بیهوده که وجودم را دارد کم کم مانند مشق شب 

سیاه میکند!

نمیدانم چیست و از کجا امده است!اصلا چرا سراغ من امده!

این همه جا!!اصلا چرا حوالی دل من پیدایش شده!

خدایا نمیخواهمش!این ترس را دوست ندارم!ترسی که از تو باشد برایم   

 شیرین تراست!

خدایا مرا دریاب!خدایا دستم را بگیر!درمانده گشته ام!به قول معروف

از اینجا رانده و از انجا مانده شده ام!

خدایا!راه را گم کرده ام.راه را نشانم بده که راهی جز ان راهی که به تو برسد

برایم دلچسب نیست!

خدایا تورا میخواهم،فقط تو!دست نوازش گرت را بار دیگر برسرم بکش که

حال بیش از بیش به ان محتاجم.

خدایا!رهایم نکن چون بیشتر در مرداب گناه فرو میروم.

خدایا کیسه ی گناهانم را به دوش کشیده ام و به در خانه ات امده ام! 

روی ان را ندارم که از کیسه درشان بیاورم!خود میبینی که 

سرافکنده گشته ام از این همه بی حیایی!

فقط به این امید امده ام که مرا ببخشی.ببخش مرا که تنها امیدم تویی!

خدا پیش تو امده ام چون بزرگوارتر و بخشنده تر از تو نیافتم!

میپرستم تو را زیرا که تنها تو لایق پرستشی!